Nathalie Matteau & Les Hommes Perdus     Bel voor prijs

Denk Piaf, Marlene Dietrich, Marianne Faithfull, denk Parijs en Berlijn en hun ‘foute’ vrouwen… en dan een frêle, charmante en wufte verschijning: dat is Nathalie Matteau !

De optredens van Nathalie Matteau en haar band voeren terug naar de tijdgeest van het Parijs, Londen en Berlijn van de dertiger jaren: Kurt Weil, zijn Duitse vrouw en zangeres Lotte Lenya, Marlene Dietrich, maar ook Bauhaus, tangos en chanson, of later Piaf, Faithfull en Tom Waits.

Recensie Onderstroom festival Vlissingen door Ernst Jan Rozendaal

Vrouwelijke Arno vertelt verhalen
Grote en kleine acts, bekende en onbekende. Wie over de Oranjedijk flaneert en zich laat verleiden een tent in te stappen, kan onvermoede ontdekkingen doen. Zoals gisteravond Nathalie Matteau & Les Hommes Perdus in Theatertent Deluxe. Een wat misleidende naam voor een klein onderkomen dat door de Frans-Canadese zangeres binnen de kortste keren werd omgetoverd tot een intieme huiskamer. De virtuoze vijfmansband van Matteau (drums, accordeon, tuba, trombone en sax) speelde een potpourri van muziekstijlen. Jazz, blues, chansons en zigeunermuziek werden in een onweerstaanbare cadans aaneengesmeed. Met haar donkere stem deed Matteau bij vlagen denken aan Edith Piaf, maar meer nog aan een vrouwelijke Arno. Ze toonde zich een ware verhalenvertelster die in zowel Engels, Frans, Duits als Nederlands uit de voeten bleek te kunnen. Ze zong over jeugdliefdes, eenzaamheid in Parijs en oude, wegkwijnende actrices. Het eerste hoogtepunt van de avond was Jacques Brels 'Les Bourgeois', met een dynamiek van fluisterzacht tot overdonderend. Maar de absolute topper van haar optreden was een rauwe vertolking van 'Kraaien' van Krang, een begrafenisblues waarin de altsax scheurde en de mondharmonica jammerde.